Judith en haar man besluiten een kind te adopteren. Die beslissing brengt belangrijke vragen met zich mee over gelijkenis, genen en afkomst. Zal haar dochter zich wel thuis voelen in de familie? Wat betekent het om vrijwel niets over je eigen afkomst te weten?
Judiths moeder, die op voorhand al een band voelt met haar aanstaande kleinkind, blijkt een tumor in haar hoofd te hebben. De avond voor haar ziekenhuisopname geeft ze Judith een doosje met brieven van haar moeder Bep Bloemendal. Het zijn brieven uit de Tweede Wereldoorlog, waarachter een dramatisch familieverhaal schuilgaat.
Judith realiseert zich hoe weinig ze van haar eigen familiegeschiedenis weet. Ze besluit, voor het te laat is, het stilzwijgen te doorbreken en de familieleden die de oorlog hebben meegemaakt te vragen naar hun ervaringen.
Uit hun verhalen doemt een wonderlijke parallel op: in de familie hebben kinderen al generaties lang hun moeder verloren. Ze werden opgevangen door grootouders en tantes tot er een nieuwe vrouw opdook die zich hun moeder noemde. Met de adoptie van haar kind blijkt Judith aan te sluiten bij een lange familietraditie.
Judith Uyterlinde (1962) is schrijver, journalist en programmamaker voor literaire festivals, waaronder Winternachten. Ze behaalde aan de UVA haar doctoraal in zowel Spaanse taal- en letterkunde als Vertaalwetenschap en werkte als vertaalster bij de Europese Gemeenschap in Brussel. Tot eind 2007 was ze werkzaam als redacteur en uitgever bij respectievelijk Uitgeverij De Bezige Bij en Uitgeverij J. M. Meulenhoff. Sinds 2008 werkt ze als kleine zelfstandige vanuit haar bedrijf Schrijvers en Boeken.
Haar eerste boek Eisprong was een internationale bestseller – het werd in meer dan twintig landen vertaald. In 2012 verscheen De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is, een ontroerend autobiografisch familieverhaal tegen de achtergrond van de turbulente geschiedenis van de twintigste eeuw.
Judith Uyterlinde woont met haar man en twee geadopteerde dochters in Overveen.
Meer boeken van deze auteurJe bestelt en rekent af bij:
Je bestelt en rekent af bij:
Judith en haar man besluiten een kind te adopteren. Die beslissing brengt belangrijke vragen met zich mee over gelijkenis, genen en afkomst. Zal haar dochter zich wel thuis voelen in de familie? Wat betekent het om vrijwel niets over je eigen afkomst te weten?
Judiths moeder, die op voorhand al een band voelt met haar aanstaande kleinkind, blijkt een tumor in haar hoofd te hebben. De avond voor haar ziekenhuisopname geeft ze Judith een doosje met brieven van haar moeder Bep Bloemendal. Het zijn brieven uit de Tweede Wereldoorlog, waarachter een dramatisch familieverhaal schuilgaat.
Judith realiseert zich hoe weinig ze van haar eigen familiegeschiedenis weet. Ze besluit, voor het te laat is, het stilzwijgen te doorbreken en de familieleden die de oorlog hebben meegemaakt te vragen naar hun ervaringen.
Uit hun verhalen doemt een wonderlijke parallel op: in de familie hebben kinderen al generaties lang hun moeder verloren. Ze werden opgevangen door grootouders en tantes tot er een nieuwe vrouw opdook die zich hun moeder noemde. Met de adoptie van haar kind blijkt Judith aan te sluiten bij een lange familietraditie.