Ouders

Er zijn twee soorten ouders. De ene soort stopt zijn kinderen zo vroeg mogelijk in bed om ‘eindelijk eens wat tijd voor mezelf te hebben’, de andere soort maakt geen onderscheid tussen tijd voor zichzelf en tijd in gezelschap van zijn kinderen.

Ik wil niet generaliseren, maar ouders van de eerste soort tref je eerder in Nederland dan in bijvoorbeeld Spanje aan.
Vanwege ons gemengd Spaans-Nederlandse huwelijk plukken wij de voor- en nadelen van beide culturen. Of anders gezegd: wij eten van twee walletjes, vaak letterlijk, door midden tussen de Nederlanders op een doordeweekse dag te gaan lunchen met een fles witte wijn in de koeler. De op hun broodjes kauwende en van hun glaasje melk nippende Nederlanders werpen meewarige (en jaloerse) blikken op onze uit de koeler stekende flessenhals. Zeker alcoholisten, zie je ze denken.
Maar wij zijn ook lafaards. In Spanje is het ondenkbaar dat je de lunch zou overslaan. ‘Maar wat gaan jullie dan eten?’ vraagt mijn schoonmoeder soms ongerust wanneer wij om een uur of twee ’s middags nog altijd geen aanstalten lijken te maken om pannen op het vuur te zetten. ‘O, we zien wel,’ antwoorden we dan. ‘In Nederland is dat niet zo belangrijk.’
Terug naar de kinderen. Hier hoor je ouders vaak (altijd) klagen dat ze zo moe zijn. ‘Vanmorgen stonden ze al om half zes naast ons bed,’ zuchten ze. Wie op zondagochtend om zeven uur door zijn kinderen wordt gewekt met de vraag wat we vandaag gaan doen, heeft al het gevoel dat hij eindelijk een keer heeft kunnen uitslapen.
Nu komt het. Let goed op. Ik heb in de loop der jaren in Spanje tientallen zo niet honderden ouders ontmoet. Nooit (nooit!) heb ik iemand horen klagen over kinderen die te vroeg wakker zijn. En dit simpelweg om het feit dat kinderen in Spanje nooit (nooit!) om zes uur of halfzeven of halfacht opstaan.
De reden is nog simpeler. Zo simpel dat het je verbaast dat al die klagende Nederlanders met wallen onder hun ogen er niet zelf opgekomen zijn.
De simpele oplossing is deze: stuur/breng je kinderen later naar bed, dan worden ze vanzelf later wakker. Nederlanders wie ik deze oplossing aandraag, kijken mij altijd een beetje meewarig aan (het is dezelfde blik als die op de wijnkoeler).
‘Zo simpel ligt het echt niet, Herman. Ze worden toch wel vroeg wakker.’ Ze zijn allang vergeten dat ze hun kinderen al jarenlang aan een ritme hebben gewend waarbij ze er uiterlijk om halfacht ’s avonds in moeten liggen. Ouders zoals wij, die hun kind consequent later naar bed hebben laten gaan, worden door de meeste Nederlanders beschouwd als halve misdadigers.
Maar wij zijn in ons hele bestaan met kind nog nooit om zes uur gewekt. En zelfs niet om halfacht. Nooit!Haha!
En dan kom ik nu op de hamvraag. En dat is namelijk de vraag waarom? Waarom gaan Spaanse kinderen later naar bed dan Nederlandse?
Ik ga nu even grof generaliseren, maar volgens mij komt het omdat Spaanse ouders geen onderscheid maken tussen tijd voor zichzelf en tijd met hun kinderen. Ze komen thuis van hun werk en vinden het fijn wanneer ze zo veel mogelijk tijd met die kinderen kunnen doorbrengen. Daarvoor hebben ze die kinderen tenslotte toch ook op de wereld gezet, of niet soms? Bij sommige Nederlandse ouders met diepe wallen kan ik me vaak niet aan de indruk onttrekken dat ze bij nader inzien misschien toch liever een hond of schildpad hadden gehad.
Je ziet het verschil ook in restaurants. In Spanje gaan de kinderen gewoon mee, in Nederland kijken de mensen zuur wanneer er een gezin met kinderen een restaurant binnenkomt.
Alleen al de kwalificatie in Nederlandse restaurantgidsen welke restaurants ‘kindvriendelijk’ zijn, zegt eigenlijk genoeg.
Waarom zijn de niet-kindvriendelijke restaurants niet allang dichtgetimmerd, vraag ik me af?
Aan de andere kant: in een kindvriendelijk restaurant ga ik in elk geval nooit eten, en zeker niet met ons kind.
Nooit!